بایگانی دسته ی خاطرات (برگه 23)

خاطره ای از اردوگاه کرخه

به روایت: حسن اعلایی نیا

«قبر دولوکس»، اصطلاح رایجی در میان بچه‌ها در اردوگاه کرخه بود. نیمه شب‌ها بچه‌ها با زیرانداز و فانوس می‌رفتند و در قبرهایی که در اطراف چادرها کنده بودند، نماز و دعا می‌خواندند. غلامرضا نعمتی و مسعود اهری – قدیمی‌های دسته- در این کار، پیشتاز دیگران بودند.

قبر دولوکس قبری بود که موقعیت خوبی داشت، خاک کف آن نرم بود و گودی‌اش کافی.

من اولین بار با غلامرضا نعمتی راهی سفر آخرت – البته در زمین خاکی کرخه – شدم. غلامرضا، تیربارچی تیم خودمان بود؛ سه نفر جلوتر از من. این عبادت شبانه – بر خلاف ظاهرش که به نظر می‌رسد امید آدم را کم می‌کند – مرا به زندگی امیدوارتر کرد. در دلم این نور جلوه کرد که سرانجام دیر یا زود، گذر همه ما به چنین جایی می‌افتد؛ البته گذر بی‌برگشت. حالا که امکان برگشت داریم، لحظه لحظه عمر باقیمانده را غنیمت بدانیم و فرصتی را برای بازگشت به خدا. راستی کسی که  شبی را با چنین حالی سپری کرده، فردایش به گناه یا حتی غفلت خواهد گذشت؟

منبع: کتاب «دسته یک»، تدوین اصغر کاظمی، چاپ ششم (۱۳۸۸)، ص ۴۴۳

دست نوشته شهید سعید طالبی

منبع: وبلاگ شهید سعید طالبی

۶۵/۰۳/۰۱

امروز صبح تا ظهر جبهه نسبتاً آرام بود. بعدازظهر یکباره انگار دیوانه شد. زمین و آسمان را به توپ و خمپاره بست و حداقل حدود ۲۰۰الی ۳۰۰عدد خمپاره نزدیکی‌های سنگر ما و سنگر کنار زد. آنقدر خمپاره زد که رنگ زمین عوض شد.  عصر برادر صراف (معاون …) و محمود پیر بداغی (مسئول گردان بهشتی) به اتفاق مسئولین دسته‌های گروهان بهشتی آمدند برای توجیه شدن. جواد صراف یکباره خبری را به من داد که ای کاش من می‌مردم ولی آن خبر را نمی‌شنیدم. شاید […] این ناراحت کننده‌ترین خبری بود که در عمرم می‌شنیدم. اول که شنیدم اصلا باورم  نمی‌شد. لذا به همین خاطر چندین بار از صراف پرسیدم که آیا در دادن خبر اشتباه نمی‌‌کند ولی او همچنان به درست بودن خبر اصرار داشت.

ادامه مطلب

از راست به چپ:

ردیف ایستاده: حسن صدری، محسن روغنگرها، شهید نظام آبادی، شهید دورانی، شهید حسین شمشادی فر

ردیف نشسته: مرتضی ایمان جانی، حاج علی لیایی، شهید ابوالقاسم گودرزی، ؟